Gevoelige neus

Alweer vele jaren geleden, toen mijn jongste dochter nog maar net kon praten, was al duidelijk dat ze gevoelig voor geuren was. Mijn oudste dochter had ik nog nooit iets over mijn lichaamsgeur horen zeggen. Wellicht uit beleefdheid, maar dat schat ik niet zo in.

Amper anderhalf jaar oud was mijn jongste dochter, toen ze op een ochtend, toen ik haar uit bed haalde, zei: ‘Ik ruik je.’ Ze zei het zo schattig, alleen haar gezichtsuitdrukking verraadde wat ze eigenlijk bedoelde. Maar met haar nog beperkte woordenschat kwam ze niet op het woord stinken. Lange tijd heeft ze dit gezegd. Gelukkig niet dagelijks, dan zou ik toch aan mezelf beginnen te twijfelen. Maar na een rondje hardlopen, een zwaar toiletbezoek, of een heerlijk etentje met veel knoflook, ruikt ze me.

Toen ze alweer wat groter was (en inmiddels ook het woord stinken kende), gebruikte ze echter nog steeds niet het woord stinken als ze iemand rook. Ze had haar eigen woord bedacht; geen fantasietaal, maar een woord dat iedereen begrijpt en ook nog een advies in zich heeft. ‘Je moet afluchten’ werd steevast haar uitdrukking. Tja, en die is in ons gezin natuurlijk blijven hangen.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.