Soeplepel

Ik houd van lekker eten en lekker koken. Al jaren probeer ik minimaal één keer in de week een nieuw recept klaar te maken. En dat lukt, een aantal weken daar gelaten, ook nog best goed. De ene keer is het een hoofdgerecht, de andere keer een lekkere taart of een voorgerecht. Dit keer was mijn keus gevallen op een lekker ogend nagerecht. De basisingrediënten waren Griekse yoghurt, wodka, kaneel en suiker en het moest een toetje voor vier personen worden. Alles stond in de keuken klaar en ik kon aan de slag. De yoghurt moest ik vermengen met de wodka. Volgens het recept moesten er drie soeplepels wodka in. In de la met slavorken, vleestangen, spatels en pollepels vond ik onze soeplepel. Grappig, dacht ik bij mezelf, ik heb nog nooit een recept klaar gemaakt waarbij de maten aangegeven stonden met soeplepels waarmee je de soep uit de pan op je bord schept. En terwijl ik aan de slag was en de eerste soeplepel wodka in de yoghurt schonk, begon ik te twijfelen aan de hoeveelheid: een toetje voor vier personen en dan drie van die grote lepels wodka? Ik had het wel goed gelezen, maar vond dat wel iets te gek worden en besloot maar de helft van de wodka te doen, anderhalve soeplepel moet toch genoeg zijn. Vervolgens moest de kaneel erbij, twee koffielepels. Wat een geluk dat wij nog een bus met gemalen koffie hebben voor in een ouderwetse filter, met koffielepel. Tegelijkertijd dacht ik dat er vast heel wat mensen zijn die niet meer zo’n koffielepel hebben. En al schuddend aan het potje met kaneel bekroop me weer het gevoel dat het toch niet de bedoeling kon zijn dat ik daadwerkelijk twee koffielepels kaneel erbij zou doen. Dan zou het potje kaneel al lang leeg zijn. Ook hier ging ik dan maar voor de helft, wat toch ook nog een heleboel kaneel is. De suiker stond gelukkig gewoon in grammen aangegeven en leek ook een acceptabele hoeveelheid voor vier personen.

Bij het opdienen van het toetje heb ik gedaan of er niets bijzonders was. Heerlijk was het, vooral m’n schoonvader vond dit een van de betere nagerechten. Nu durfde ik wel te vertellen waardoor dat kwam: er zat een ongewone hoeveelheid wodka in. Ik vertelde van de soeplepels en de koffielepels en toen werd er hard gelachen. Een soeplepel is namelijk niet een lepel om soep uit de pan op te scheppen, maar een lepel om soep mee te eten. Waarom noemen ze dat dan niet gewoon een eetlepel? En een koffielepel, ja dat kon ik nu ook wel raden, is natuurlijk een theelepel. Ik heb het recept er nog eens bijgepakt. Uit België afkomstig. Sindsdien pas ik wel op met het bereiden van Belgische recepten.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.